dinsdag 22 november 2016

Piep brrrr tzzzzz pfwieeeee

Kari jong ... wat een titel ?!?
Enig idee waarover ik in godsnaam, na bijna een jaar offline op de blog te zijn, wil bloggen?

Wel laat mij je voorstellen aan mijn 'allerbeste' vriend: Tinnitus.

Tinnitus of fantoomgeluid, ook wel eens oorsuizen genoemd, is het waarnemen van een voortdurend geluid zonder dat er een geluidsbron in de omgeving aanwezig is.

De oorzaak? Gehoorschade door harde geluiden, trauma aan het hoofd/nek, chronisch middenoorontsteking, operatie aan het oor, ....

Hoe uit het zich? Het verschilt van persoon tot persoon .. de ene hoort onophoudelijke piepjes, de ander tuutjes, brommen, sissen, fluitjes, ... De ene heeft het in één oor, de andere in allebei.

Het grootste ding dat ik je hierover kan vertellen is dat het verschrikkelijk irritant is! Al zo lang ik mijn gehoorverlies heb, heb ik ook last van Tinnitus.
Tinnitus uit zich bij mij in constante piep- en/of fluittonen. 




Weet je nog die gehoortest die je zelf ooit ook al eens hebt moeten ondergaan? Ja ja , je weet wel, geluidjes in een hoofdtelefoon en dan moet je gelijk een halvegare je hand opsteken van zodra je een geluidje hoort. Wel die geluidjes, uitgetrokken tot één lange piep/tuut/fluit is hoe de Tinnitus in mijn oor klinkt.

Er zijn veel meer mensen die er last van hebben dan je zelf zou denken ;-)!

Naar mijn weten is er geen écht specifieke behandeling voor, ook al zijn er volgens dokter Google wel een aantal mogelijkheden.
Soit, sedert ik mijn implant heb op mijn rechteroor heb ik totaal geen last meer van Tinnitus terwijl deze wel vrolijk er verder op los fluit/piept in mijn (hoorapparaat) linker oor.

Het is zowat een vervelende vriend waar ik gaandeweg ben mee gaan leren leven. Zo goed dat ik hem zelf opzettelijk kan onderdrukken of negeren. Wat 'n leuke vriendschap, vind je niet ;-) ?

Maar ik zit het hele verhaal nu eigenlijk wel een beetje uit te rekken ... Waarover ik eigenlijk specifiek wou schrijven .. 
Elke ochtend neem ik de trein naar het werk, telkens in een bomvolle trein vol schoolgaande jeugd.
(Klinkt eigenlijk wel alsof ik een oude bomma ben 😂😂😂)

Elke ochtend zijn er verschillende jongeren die mij passeren waarvan ik de muziek van 3 meter verder kan horen spelen.. Dan zitten ze 5 stoelen voor mij en kan ik naar hartelust meezingen met hun muziek of effe hacken op de beats van hun hardcore of techno waardoor je hun hoofdtelefoon of oortjes nog net niet op en neer ziet blazen.

Soms heb ik goesting om te vragen of het maar zo weinig is .. de liefde die ze hebben voor het kunnen horen van muziek?
Ik denk dat dat er ontzettend veel mensen niet bij stilstaan hoe zwaar de impact is muziek zo dicht op je oren te plaatsen en de beats doorheen je hoofd te laten knallen.

Effe 'n weetje: "Volgens een Britse studie luistert 39% van de 18- tot 24-jarigen minstens één uur per dag naar muziek bij een geluidssterkte tot 105 decibel. Dit betekent dat ze hun oren blootstellen aan een geluidsniveau dat ze ten hoogste slechts 25 minuten per week zouden mogen ondergaan. Door deze permanente overbelasting lopen ze het gevaar om binnen vijf jaar doof te worden"

Toch best wel een schrikwekkend weetje, niet ?



Vaak al (horende) mensen horen klagen: "hoh zeg, 'k ga zo graag naar optredens maar de laatste maanden heb ik daags nadien, tot een lange tijd nadien zo'n enorme last van suizen in mijn oor". Blijkt dat ze gezellig zonder oordoppen voor de versterkers gaan staan bij fuiven of optredens.
Dan denk ik stiekem: "jah zeg, kies je het niet zelf?"


Het stoort mij soms dat net die mensen met enige nonchalance die weetjes/informatie gewoonweg over zich laten glijden.. Het dragen van oordoppen, het verlagen van je muziek volume, de juiste oortjes/hoofdtelefoon zijn een heleboel simpele dingen die kunnen bijdragen aan het niet verliezen van je gehoor of het opgescheept geraken met mijn allerbeste vriend, Tinnitus.

Aan die mensen zou ik dus ook heel erg graag meegeven: hou van je oren en het feit dat je kan horen voor het te laat is ;-)!






Liefs,
Kari

vrijdag 18 december 2015

Onder de scanner ...


Vandaag had ik een afspraak in het ziekenhuis voor een NMR-scan. Sukkel al enige tijd met pijn in de heup na inspanning en heb vaak last van slapende benen..  Voor het eerste ben ik al verschillende malen bij de fysische geneeskunde langs geweest waar ze ook een NMR-scan wilden laten maken maar het ziekenhuis daar weigerde.

De huisarts besloot echter om het in het Heilig Hart eens te proberen daar mijn NKO-arts daar ook gevestigd is. Dus zo gezegd zijnde: met goedkeuring van de dokter richting de scan vandaag.

(Je moet wel weten, dat we als CI-gebruiker normaal gezien niet veel scanners meer mogen ontmoeten door het magneetje die in het koppie gevestigd zit..)

Na vandaag een goed groot drie kwartier te wachten in de wachtzaal was het mijn beurt. Zoals de NKO-arts had voorgeschreven: nepmagneet met kapje van Advanced Bionics ertegen, een drukverband en de sterkte van de machine verminderd naar 1,5 Tesla.. 

Ik braafjes op de band gaan liggen waarna de verpleegster me voorzichtig richting de scanner liet schuiven... Mijn hoofd zat nog maar 10 cm erin of ik kreeg al een enorm pijnlijke steek in mijn hoofd op de plaats waar mijn magneet aan de binnenzijde zit. 

Het gevoel dat ik kreeg was precies alsof je twee magneetjes in je handen hebt en deze tegen elkaar wil laten klikken, je de hevige kracht tussen de beide magneetjes voelt maar dat het dan gepaard met een pijnscheut erbij.

De verpleegster vroeg me of ik het anders niet wilde proberen met mijn voeten eerst, misschien dat mijn hoofd dan niet geheel in de machine hoefde.. Maar voor mij had het helemaal geen zin meer, de tranen sprongen van het verschot al in de ogen en ik had sowieso al een 'ongemakkelijk' gevoel bij het feit dat ik onder de 'meest' riskantste scanner voor mensen met een CI moest.
De verpleegster nam dan ook liever geen verder risico meer en begreep dat ik liever ging afhaken.
Natuurlijk voelde ik mij dan nog eens superschuldig voor het verspillen van hun tijd en het verspillen van eens kans tot een afspraak voor een andere patiënt...




Het deed me achteraf wel nadenken over het feit dat als ik ooit een zwaar ongeval krijg, dat dit misschien wel een probleem zou kunnen vormen. Een NMR-scan laat namelijk veel meer zien dan een CT-scan, een echografie of een RX-foto.
Misschien toch de volgende keer dat ik de NKO-arts zie, er eens over spreken hoe dit eventueel in de toekomst zou kunnen verlopen zonder nog een aanvaring zoals vandaag te krijgen..


dinsdag 8 december 2015

Hiep Hiep Hoeraaaaaa!


Lang zal ze leven, lang zal ze leven, lang zal ze leven in de gloria
In de gloooooo-riiiii-a, in de gloooooo-riiiii-aaaaaa!

Hiepperdepiep, hoeraaaaaa!

Afgelopen weekend was het exact één jaar geleden dat voor het eerst mijn implant werd aangeschakeld. Vanaf dan vertrok de rollercoaster omhoog voor de spannende rit. 
En de rit ging ondersteboven, op en neer, heen en weer en kwam mooi tot een 'einde'.

Nu ja... een einde... mijn rit met mijn implant is nog altijd niet voorbij want elke dag is nog steeds leren en revalideren. Maar ik blik terug op een fantastisch jaar.

Zoals Piet Huysentruyt zou zeggen: 'wat hebben we geleerd vandaag?!' 
(echt in je hoofd laten zeggen met het West-Vlaams accent ;-) )
  • Mijn hersenen zijn verdomd slimme dingen! (op het vlak van de revalidatie toch, hihi)
  • Telefoneren (ik blijf het een raar fenomeen vinden dat telefoneren)
  • Begrijpen/verstaan/horen wat iemand zegt zonder te kijken (en soms doen alsof je het niet hoort, hihi)
  • Onbekende personen al iets meer durven aanspreken
  • Kennismaken met een waaier aan mogelijkheden om je gehoor aan situaties aan te passen
Wat hebben we niet geleerd?
  • Stoppen met liplezen (ik zie sommige mensen toch zo graag sensueel bezig haha)
  • Horen zoals een normaal horend persoon
Dat laatste wil ik toch nog even verduidelijken naar sommige mensen toe die nu om de zoveel tijd kraaien 'ja maar 't is nu toch niet meer erg hé want ze hoort toch alles nu!'

Mijn implant en hersenen zijn twee slimme dingen maar niet zo slim dat ze helemaal kunnen herstellen wat kapot is ;-).
Ja, ik hoor nu veel meer en veel beter maar niet zoals het vroeger was maar hier ben ik niet meer rouwig om.
Ik hoor op een andere manier maar ik ben alle middelen en personen, oh zo, dankbaar dat ik zo nog iets heb in plaats van niets!

Graag wil ik jullie er ook op attent maken dat het jammer genoeg niet altijd even goed gaat in het ganse CI-verhaal.  Ik verwijs jullie graag door naar de blog van een collega-blogger... Een blog waardoor ik heb beseft dat ik in mijn twee pollekes mag wrijven dat het bij mij zo vlekkeloos is verlopen. Voel je vrij eens een kijkje te nemen op het bericht 'Misverstanden' (klikken op de titel) van Rikie Boevink.

Betekent dit het einde van mijn blog? Nee, helemaal niet.
Mijn verhaal is nog lang niet op zijn einde gelopen, zo nu en dan zal ik nog altijd mijn belevenis van met mijn CI'tje hierop willen posten.
En dan zal ik hopen dat jullie nog altijd mijn hersen- en vingerkronkels willen lezen ;-)!

Allez, neem een stukje brownie en geniet mee van mijn fantastisch oor-jaar.


Liefs,
Kari


donderdag 17 september 2015

Goooooooooooooooooood news!

Enerzijds trots en anderzijds 'n wat sip gevoel...
Met gemengde gevoelens naar Stappie vertrokken vandaag..

Na zo'n negental maanden intensief trainen, mag ik jullie met héél erg veel trots en fierheid medelen dat ik vandaag mijn allerlaatste revalidatiesessie achter de rug heb!

Wat ben ik oprecht blij dat ik tijdens deze negen maanden L. , M. & K. heb mogen ontmoetten. Drie fantastische vrolijke dames die me door een pad van belevenis, frustratie, verwondering, geluk en dankbaarheid hebben geloodst.
Wanneer het lastig was me een (figuurlijke) schop onder m'n kont hebben verkocht, talloze momenten van slappe lach samen L.
Super jammer dat ik deze donderdag namiddagen en zaterdag ochtenden niet meer kan verder zetten maar wanneer ik op visite in Oostende ben passeer ik zeker nog in Stappie!


In alle dankbaarheid heb ik ze vandaag dan ook in de chocolaatjes gezet samen met 'n kaartje, die geen kaartje van 'mij' zou zijn moest er geen quote op hebben gestaan ;-):


Ontzettend trots ben ik op mezelf. Stiekem voel ik me ook 'n beetje onoverwinnelijk want een aantal jaar geleden had ik nooit gedacht bepaalde dingen nog te kunnen en mogen horen zoals ik ze vandaag beleef. Betekent dit dat dit het einde is? Nee, elke dag leer ik nog bij en elke dag probeer ik het onderste uit de kan te halen en te genieten van het feit dat ik op een andere manier nog mag en kan horen.

In het volgend liedje zitten er zeker een aantal stukken tekst die ik erg van toepassing vind op de weg die ik heb afgelegd:




Cause it's being weak, but strong in the truth I found
I have courage now, gonna shout it out "

Now I am invincible
No, I ain't a scared little girl no more
Yeah, I am invincible
What was I running for
I was hiding from the world
I was so afraid, I felt so unsure
Now I am invincible
Another perfect storm "



Om af te sluiten... Advies die ik aan eenieder over eender welke beslissing zou willen geven, neem het ten harte want life is too short to be anything but happy!




donderdag 10 september 2015

Stress + vermoeidheid = overgevoelig oor


Ik heb het de laatste tijd, voornamelijk, over de positieve punten van mijn implant gehad... Jammer genoeg is het niet altijd rozengeur en maneschijn

De laatste tijd verkeer ik in een vrij stressvolle periode: veranderingen op privé vlak, serieuze lastige dagen op het werk met dank aan de besparingen die de minister van Volksgezondheid heeft doorgevoerd op vlak van medicatie in rustoorden. Daardoor slaap ik ook al eens niet goed en wat gebeurt er dan? 
Yep, dan wordt een mens 'moody'... 
Nee, geen PMS beste heren maar 'moody', het soort 'moody' waarvan jullie ook last van kunnen ondervinden en niet uitsluitend voor vrouwen bedoeld is :-P

'n Beetje zo dus:


De stress en de vermoeidheid zorgen ervoor dat men dus moody of prikkelbaarder wordt. Het meest irritante aan het prikkelbaar worden bij mij is het feit dat ik plotseling alles, maar dan ook echt ALLES, tweehonderdvierenvijftig miljoen keer luider waarneem met mijn oren.

Zo begon de dag vandaag zoals gewoonlijk op het werk met het fractioneren (= verdelen) van medicatie voor afdeling X van rusthuis X. 
Mijn collega ondervond dat een lader niet goed dicht ging en besloot om zo'n 10 keer na elkaar de lader open en dicht te doen, terwijl kwam mijn baas langs en zat die het papier en karton van de ene doos in de andere te steken, terwijl kwam ook mijn andere collega langs om haar lege kartonnen dozen op de hoop andere dozen te gooien EN bovendien moest ik nog aflezen van mijn scherm wanneer ik welke pil om hoe laat moest steken.
Klinkt banaal maar alles kwam als elk een apart onderdeel keiluid binnen in mijn hoofd.. 

En toen... ontplofte mijn hoofd... 
Ik voelde de spier in mijn rechterkaak samen spannen en wist al direct hoe laat het was.. mijn gehoorzenuw kreeg té veel prikkels en mijn lichaam had nu net eens geen zin in nog meer prikkels bovenop de stress en vermoeidheid.
Dus besloot deze doodleuk om mij een fikse pijnscheut te bezorgen op de plaats waar het geïmplanteerde gedeelte zit..

Ik voelde mij precies Harry Potter wiens litteken begint te branden van zodra Voldemort (of hij-die-niet-genoemd-mag-worden) in zicht komt of voelbaar wordt. Je weet wel, deze reactie:


Goed, het nadeel aan mijzelf is dat ik vaak mijn lichaam op de grens duw voor ik weet of besef dat het genoeg is geweest. Enfin, morgen is het de laatste dag van de week en dan ga ik hopelijk een deugddoend weekend tegemoet waarin ik weer effe kan ontladen.

Met deze blog wil ik ook de mensen gewaar maken dat niet altijd alles van een leien dakje loopt en dat elk verhaal ook een negatieve kant kan hebben waar men rekening mee moet houden. MAAR dat wil niet zeggen dat je je daardoor moeten laten neerhalen of laten tegenhouden.

Goed dames en heren, het is weer genoeg geweest voor vandaag want mijn hoofd heeft geen zin meer in verdere concentratie.
Het zou niet mijn blog zijn moest ik niet afsluiten met een toepasselijke quote:


Liefs,
Kari

zondag 2 augustus 2015

Een trouwfeest door de CI en mezelf waargenomen

Hi folks!

Het is al even geleden dat mijn (fantastisch mooie) trouwdag heeft plaatsgevonden.. Ik heb in alle drukte nog geen tijd gehad om over mijn CI-ervaringen op deze dag te schrijven...

We gaan even terug in de tijd naar 30 mei 2015..

's Morgens vroeg opgestaan zonder zenuwen, enkel een 'mottige kop' en nog veel slaap in mijn benen. 
Naar de kapper om mijn haar op te steken en mijn gezicht te plamuren (zoals mijn papaatje en Jelle het noemen :-P) vervolgens terug naar huis gegaan en gewacht tot mijn allerliefste (oudere) zus toe kwam om te helpen mij in m'n kleed te hijsen..

Met toch al wat meer zenuwen boven op de slaapkamer zitten wachten tot al het volk beneden was toegekomen om dan vervolgens met een supertrots gevoel naar beneden te mogen gaan. Samen verzameld en vertrokken naar het stadhuis van Brugge...

Hemeltjelief wat was dat.. ik stap uit de auto en plots hoorde ik van alle kanten 'waaaaaaaw', 'take a picture', 'mama, princessa!', 'you look stunning, can I take a picture please?' 
Een klein meisje gaf me zelfs dit papieren hartje in ruil voor een foto:




Even waande ik me precies een echte prinses die alle belangstelling kreeg van 'het volk'.
Na heel wat foto-getrek en mensen die me complimentjes kwamen geven kon ik eindelijk naar binnen gaan om te trouwen.

Eens binnen bracht Jill (mijn getuige en zus) mijn Roger-pen naar de schepen zodat ik de trouwerij optimaal zou kunnen volgen. Ik had dit op voorhand afgesproken en het was voor hem gelukkig helemaal geen probleem om zich aan te passen.
Via het koordje hing hij de pen rond zijn nek zodat alles wat hij zei extra versterkt in mijn implant binnen kwam.
Alleen leverde die Roger-pen wel een grappig tafereel op :-P...

Ik en mijn papa waren achteraan de zaal aan het wachten tot iedereen had plaatsgenomen om dan zelf met mijn bombastisch kleed naar voor te kunnen... Ja ja ... degene die nog geen foto's van mijn kleed gezien hebben (shame on you):



Mijn zus activeerde de pen bij de schepen en ik stelde het juiste programma op mijn apparaat in om hem bij de start goed te kunnen verstaan. Plots hoorde ik in mijn oor "en u bent dus de bruidegom?"
Waarop ik uit het niets achteraan in de zaal antwoordde 'Maar nee gij, das de bruid'
Mijn papa keek raar en zei 'Wat zegge gij nu weer allemaal?'
Toen vertelde ik hem al gniffelend dat ik perfect kon horen wat er drie meter verder werd gezegd en toen keek hij al helemaal raar .. Miss doof hoort wat ze drie meter verder zeggen, niet logisch hé :-P.
Ideaal spionage stuff dus die Roger-pen ;-)!

De gehele trouwerij super klaar en duidelijk kunnen verstaan, behalve toen de schepen zijn collega de wetten moest voorlezen... Toen was het plots muisstil in mijn oor.. Achteraf zeiden er een paar mensen dat het toch bijna niet hoorbaar was en bovendien supersaai... Niets gemist van die wetten dus :-P.

Na de wetten kwam het ringen moment.. 


O ja ... het zijn een soort van permanente ringen geworden... :-P


De "ring" is een symbool dat door de Vikingen werd gebruikt op hun schepen.. Ze lieten dit ook als tattoo op zich plaatsen, het deed dienst als een kompas zodat ze door alle moeilijke en stormige tijden de weg terug naar huis vonden.
Er staat rond 'Thou shalt lead me through it all.'

En zo waren we dus na de 'ja, ik wil' een kersvers getrouwd paar! Dit werd vereeuwigd op foto tijdens de fotosessie met Cedric Alexandre (http://cedricalexandre.com)

Het is blijkbaar voor sommige mensen een bizarre locatie keuze, onze vrienden en familie vinden het 'totaal ons'. Graag deel ik dan ook enkele kiekjes met jullie:






Na de fotosessie gingen we richting ons avondfeest. Ik heb niet veel geoefend op mijn spraak die avond maar wel gigantisch genoten van het dansen en de muziek.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik rapper doorhad welke nummers er speelden... Vroeger was een nummer bijna gedaan tegen dat ik doorhad wel liedje het was.

Ik heb jullie ondertussen al een enorm chaotisch blogbericht aangeboden met té veel tekst en té veel prentjes :-P. Zal braafjes mijn zondagavond blogbericht afsluiten met nog een quote ;-)


Tot de volgende!
Liefs,
Kari







zondag 19 juli 2015

Mijn oor hangt in een doosje!

De zomer is in het land en daar horen warme (soms wel eens "tropische") temperaturen bij.
Mensen zoeken verkoeling met water, al dan niet in een zwembad.

Zwemmen met een groep vrienden waarbij ik moet spraak afzien, heb ik tot nu toe altijd een beetje vermeden. Zeker wanneer ik hun lipbeeld nog niet (zeer goed) gewoon was en zij mij in een zwembad nog niet gewoon waren.
Je denkt nu zeker "what the hell vreet madam allemaal uit in een zwembad dat we haar gewoon moeten zijn?"
Wel... In een zwembad krijst doorgaans iedereen door mekaar maar ik doe er graag (onbewust) een schepje bovenop, soms tot ergernis van mijn wederhelft of andere compagnie.

Maar vorige week, heb ik mij een oplossing hiervoor aangeschaft. Mag ik jullie met trots presenteren 'tromgeroffel' : De Aquacase van Advanched Bionics!




Met deze case kan ik vanaf heden zorgeloos ploeteren in gelijk welk zwembad. Deze helpt mij ook mijn implant te beschermen bij regen, zand, modder en allerhande zaken waar je toestel beter niet mee in contact komt zonder er stroomstoten van te krijgen en het ding op het cochleaire implant kerkhof te laten belanden ;-).

Eerlijk gezegd stond ik eerst niet echt te springen hiervoor en opperde ik dat ik geen toestel nodig had om te zwemmen.. Alsook stond ik ook niet echt te springen voor het kostplaatje van het geheel van de case (deze wil ik hier niet op neer typen want het is eerlijk gezegd "beschamend" hoog).
Maar ... via het ziekenhuis kreeg ik een doorgestuurde mail in mijn inbox waarbij ze reclame maakten voor de promotie van de gehele kit, als ware als een actie voor de start van de zomer, het gehele kostenplaatje zakte met zo'n (ongeveer) 300 € waardoor ik het al eens het nadenken waard vond.
Het enige nadeel dat ik tot nu toe kon bedenken was de kostprijs, de voordelen waren 'talrijker' aanwezig dan de nadelen.
Dus vorige week heb ik mij via de website van de CI-shop, de case aangeschaft. Een paar dagen later werd deze geleverd:


 

Om het geheel te kunnen gebruiken, moest ik wel een extra batterij aanschaffen om mijn toestel in het doosje te kunnen laten passen. Jammer genoeg is dit wel, vind ik persoonlijk, één van de nadelen aan de "extra's" bij Advanched Bionics. Bij de Roger Pen diende ik ook al een extra batterij aan te schaffen die niet wordt terugbetaald en als je weet dat de garantie op batterijen slechts 90 dagen telt..

De extra batterij is dus kleiner dan de batterijen die je dagdagelijks gebruikt, maar kost evenveel, en ziet er zo uit:


Wanneer je het ganse geheel in mekaar puzzelt, ben je dus eigenlijk klaar om te gaan plonsen in het zwembad MET geluid ;-)!

O ja, misschien een nuttige opmerking voor mensen die dit willen aanschaffen.. Je dient wel een extra programma in de processor te voorzien om de micro van enkel de Aquamic (in de waterdichte spoel) te laten activeren, best dus na aanschaf bij de audioloog een programma hiervoor laten voorzien!

Om eens iets anders dan anders te doen op de blog heb ik een kort filmpje gemaakt waarin te zien is hoe je alles mekaar steekt.. Eerst een fotootje van alle onderdelen op tafel:


En dan het filmpje over hoe je 't in elkaar steekt (beetje donker maar werd met 'n simpel cameraatje gedaan):



Eenmaal alles in mekaar gepuzzeld, was ik he-le-maal klaar om te gaan zwemmen. Al was het wel een funny zicht van de case aan mijn zwempak te hangen:


En toen het moment van de waarheid... Het zwembad in.. Jelle had zijn plezier erin om te zien hoeveel schrik ik had om het geheel kapot te maken... Stapje voor stapje het zwembad in, met mijn hand een kommetje maken en water over de case spetteren en Jelle maar lachen natuurlijk, tot hij zei "Schat, alstublieft, spring nu gewoon in dat water". Dus met volle moed kopje onder en het waterpret avontuur kon beginnen. 

Het enige wat ik aan het geheel nog moet verbeteren is de magneet van de spoel, er zitten er drie in maar dit is niet altijd even sterk genoeg.
In mijn spoel voor dagdagelijks gebruik zitten er trouwens een maximaal aantal magneten in. 
Om baantjes te zwemmen zijn die drie dus geen enkel probleem maar ik mag geen zotte of wilde bewegingen uitvoeren of de magneet laat los van mijn hoofd.


Na het zwembadavontuur is het wel enige voorzichtigheid geblazen om het apparaat er terug uit te halen want deze mag dus NIET nat worden. De gehele case kun je laten drogen aan de lucht of nog beter in de droogdoos die bij het startpakket van de implant werd geleverd, zo ben je zeker dat alles zeker goed gedroogd is!

De case is dus zeer zeker geslaagd en goed bevonden voor de zwembad-test!!


Nog enkele fotootjes van ons zwembadavontuur:

 

Het is wel een verademing niet meer te hoeven roepen (tieren, krijsen,...) of twintigduizend keer wablief te moeten vragen in het zwembad. 

Het zal dus ook een verademing zijn om nu samen met vrienden naar een subtropisch zwembad te gaan, waterballonnen te kunnen gooien en vooral sociaal te kunnen meepraten terwijl mijn hoofd/haar/... nat wordt.

Alsook was het een hele belevenis om het water te horen in beweging, zalig om een lang gemist geluid terug te mogen horen en ervaren!

Tot de volgende!
Liefs, 
Kari