Kapitein Oorhaak is no more

Vooraleer ik mijn ervaring hier neerschrijf wil ik alvast waarschuwen dat er fotootjes zullen tussen staan die niet bedoelt zijn voor gevoelige zieltjes. Dus als je jezelf onder deze categorie plaatst dan lees je beter niet verder ;-)!

We zijn 11 dagen na de operatie, het thuiszitten komt me de strot uit dus 'k zal blij zijn als het gedaan is!

Van deze keer ben ik véél minder 'mottig' dan bij de vorige ingreep, drie jaar geleden, waarvoor ik natuurlijk erg blij ben.

Enkel de dag van het thuiskomen en de dag erna heb ik overdag nog geslapen maar de dagen erna was dit eigenlijk niet meer nodig. Het slapen 's avonds ging soms wat lastig gezien ik een zijslaper ben en de geopereerde zijde nu net de zijde is waarop ik in slaap val, de eerste nacht werd ik in het midden van de nacht plots wakker op de geopereerde zijde omdat deze toch begon pijn te doen... Kon ik mezelf wel effe vervloeken want ik had nochtans een opgerolde handdoek achter mijn rug gelegd zodanig ik niet zomaar zou omdraaien, mijn onderbewustzijn dacht daar dus anders over 😂.
Overdag hou ik mij bezig met het bingewatchen van de serie Grimm op Netflix (lang leve Netflix!), spelen van de Sims 4 en het lastigvallen van mijn drie huisgenoten ^_^ .

Vorige week donderdag was dus dan 's morgens de eerste keer dat de thuisverpleegster kwam. De kompressen had ik al voorzien gezien dit de vorige keer ook het geval was maar blijkbaar waren ze aan telefoon vergeten zeggen dat we de ontsmetting ook moesten voorzien dus op de eerste dag kon ze niets doen en ging de verzorging maar van start op vrijdag.

In het ziekenhuis was de assistent van de dokter telkens bezig geweest over draadjes dus ik dacht dat, net zoals de vorige keer, de wonde genaaid was. Vrijdag haalt de thuisverpleegster de plakker van over mijn oor weg en Jelle zegt "oh.. het is langs heel je oor.." , ik antwoord "wat?" waarop Jelle antwoordt: "je litteken en ... de haakjes".
"Wait, whut?!, wacht effe, haakjes??"

Bleek de wonde dus geniet te zijn en niet genaaid maar iedereen die de wonde zag zei: "oh, die ziet er echt wel mooi uit hé!" waarop ik dacht "ja, waaraan jij de definitie mooi geeft" 😁.

Jelle had ook een foto getrokken zodanig ik zelf kon zien hoe het eruit zag, had effe ingezoomd en we telden er welgeteld 27, jawel 27!

Gedurende de week dat de thuisverpleging kwam had ik één keer een andere thuisverpleegster die piercings en tattoos had (keicool dat ze deze niet moet uithalen en haar tattoos niet moet verbergen van haar baas!!) en zij zei: "coole piercings heb je daar wel steken achter je oor hé?!".

Gisteren moest ik dan terug naar dr. Forton.
Met een beetje retard (afspraak was om 12u, kon om 12u40 binnen) mocht ik plaatsnemen op de stoel om de haakjes te verwijderen.

Had hem bovenstaande histoire verteld omdat ik het grappig vond dat de assistent niet had gezegd dat de wonde was geniet ipv genaaid, precies of ze was zelf niet goed op de hoogte.

Ook had ik hem verteld dat ik het nog steeds grappig vind dat wanneer een doof persoon in het operatiekwartier komt, er geen enkele verpleegkundige de moeite doet om extra verstaanbaar te articuleren waardoor ze denken dat jij een debiel bent en jij hetzelfde over hen denkt 😂. De dokter zei dat het hopeloos is, dat hij elke maandag moet herhalen dat deze patiënten doof zijn dus NIETS horen en dat er een reden is waarom ze een implantaat krijgen maar blijkbaar komt de boodschap nog steeds niet goed over..

DUS .. aan alle verpleegkundigen, anesthesisten en ander personeel die op het OK werken: dove mensen in het OK = beter articuleren, desnoods een beetje overdreven of leer een beetje gebarentaal dan zijn wij ook goed op de hoogte van alles en meer op ons gemak ;-)! 

Soit, kben weer aan het afdwalen hé ?!?

De haakjes werden er dan dus uitgehaald gisteren.
De verwijdering ervan was qua pijnniveau vergelijkbaar met wenkbrauwen epileren dus voor mij pijnloos... In tegenstelling tot de verwijdering met de draadjes moest ik nu geen plakker over het litteken krijgen, enkel twee dagen nog goed ontsmetten zodanig de gaatjes van de nietjes mooi kunnen toegroeien.

Na twee dagen mag ik dan weer op een normale manier mijn haar wassen, hoeraaaaaaa! Niet langer met een potje en een handdoek over mijn oor!

Volgende week kan/mag ik in principe nog thuisblijven maar in overleg met de dokter ga ik terug gedeeltelijk werken, enkel het heffen moet ik nog een gehele week vermijden en erna mag ik dan weer zoals vanouds heffen, ondersteboven staan, koprollen en al de rest.

Op 30 november krijg ik de processor en dus ook de eerste fitting.. ik ben raaaaaaaaaaaaaaaaaaaaazend benieuwd naar hoe mijn linkeroor zal reageren. Wordt het ook piep en tuut zoals vorige keer of wordt het totaal iets anders?!

Liefs,
Kari

Honey, I'm hoooooome!

Oost west, thuis best, zeggen ze dan en ik kan 'ze' geen ongelijk geven ;-).

Maandag werd ik om 10u in het ziekenhuis verwacht om mij aan te melden bij de dienst opname. Na eventjes te wachten, was het eindelijk aan mij en werd ik doorverwezen naar de dienst 'Chirurgie' waar ook mijn kamer lag voor het verblijf van twee nachten en drie dagen.

Deze keer werd ik door dezelfde dokter geopereerd maar in een ander ziekenhuis. Nu ja, 't is te zeggen een ander ziekenhuis, eigenlijk werken ze al een enige tijd samen maar zijn bepaalde afdelingen of operatiekwesties verhuisd van plaats.

Éénmaal op de kamer kwam de verpleegster van dienst nog even alles overlopen: de gehele checklist werd nog even overlopen, er werd aangehaald dat ze pre-operatieve pilletjes niet meer geven en ook dat ze het exacte tijdstip van de start van de operatie ook niet wisten. Het werden dus twee saaie lange uren vooraleer ze me kwamen zeggen dat ik mijn ziekenhuisjurkje mocht aandoen.

Zo, het bed in met mijn kleedje aan en nog even een 'pieper' en een zwaaitje naar mijn wederhelft en weg waren we naar het operatiekwartier. Heel eerlijk? Ik verkies toch liever het operatiekwartier van het ziekenhuis waar ik de vorige keer werd geopereerd, het personeel was wat aangenamer en er werd daar toch zachtaardiger omgegaan met de patiënten dan in dit operatiekwartier.
Ja mevrouw, als ik in bed lig en jij rijdt overal tegen, dan voel ik dat ook ;-).

Verdoving werd voorbereid, ik mocht aftellen en de rest weet ik niet meer ...

Ik denk dat ik tegen 18u redelijk wakker werd op recovery en dat hadden ze daar geweten aan het aantal 'spuugbakjes' dat ze onder mijn kin mochten komen zetten en het aantal keer dat ze een spuitje tegen de misselijkheid mochten komen geven.. Een elegantere introductie van jezelf kan je niet geven hé 😂. Tegen 18u30 - 19u werd ik dan terug naar mijn kamer gebracht, ik voelde me onmiddellijk alerter dan de vorige keer maar de misselijkheid was toch nog hetzelfde.

De nacht verliep redelijk en gisteren ging overdag ook relatief vlot, enkel 's morgens nog misselijk geweest en erna bleef toch alles van eten binnen, ofja wat je eten kan noemen want blijkbaar zijn ze in het ziekenhuis net een soort van 'pilootproject' gestart waarbij de bereiding van het eten wordt uitbesteed aan een andere firma .. maw opgewarmde versie van opgewarmd eten is wat je voorgeschoteld krijgt, de dame die de schotels moest uitdelen zei dat heel de gang hun bord onaangeroerd had gelaten.. Vrees dat hun pilootproject niet lang zal duren 😂.

De assistent van de dokter kwam gisteren ook nog even langs om te zeggen dat alles goed was verlopen en al wat papieren te bezorgen, ze vertelde ook dat ik nog een CT-scan moest laten nemen om te zien of alles goed op zijn plaats zat.
Vanmorgen bij het ontslag bleek dan dat alles op de CT in orde was en ik kon beschikken naar huis, dat moesten ze me toch geen twee keer zeggen hoor.

Om 11u30 vanmiddag kwam ik aan thuis, tot blijdschap van mijn drie monstertjes ^_^ .
Erna vlot kunnen eten, lang leve deftig eten in huis!! Deze middag dan net zoals de bommatjes een middagdutje gedaan en nu probeer ik mezelf tot een treffelijk uur wakker te houden om dan hopelijk een vlotte nachtrust tegemoet te gaan.

Volgend blogberichtje volgt bij het verwijderen van de draadjes, waarvoor de afspraak gepland staat op donderdag 16 november.

Daarnaast wil ik toch nog even zeggen: dikke merci voor al de hartverwarmende smsjes, messengerberichtjes, whatsapp'jes, .... Het blijft deugd doen om te zien dat er mensen zo met je inzitten

Liefs,
Kari

D-day!

D-day tomorrow!

Morgen is het zo ver, om 10u mag ik mij aanmelden bij de dienst 'opname'... 

No sh*t, Sherlock maar deze keer ben ik precies toch wel nerveuzer dan bij de eerste keer, drie jaar geleden..

Ik zie zooooooo tegen het gehele verdovingsproces op maar jammer genoeg hoort dit erbij. Het enige wat ik hoop is dat de tijd zo snel voorbij vliegt dat het onmiddellijk al weer woensdag is en ik weer in mijn eigen bed zal liggen.

Morgen zal ik, na het ontwaken, waarschijnlijk nog niet in staat zijn om iets van mij te laten horen maar diegene die willen weten of ik nog leef of niet kunnen zich wenden tot mijn wederhelft 😂 of hun nagels afbijten tot wanneer ik weer capabel ben om een blog- en/of facebookberichtje te schrijven.

I've been through this before so I can do this again, I guess ;-).

Diegene die opnieuw samen met mij zenuwachtig zijn, duimen en denken aan mij: thanks guys, big love for you!! 💖

Zij die van het witte spul gaan 'genieten' en gaan slapen alsof hun leven er vanaf hangt, groeten u!

Liefs,

Kari

Keep calm.. One month to go..

"One month until surgery"

Ja ja, je leest het goed.. Neen, er is helemaals niets mis met mijn huidig implantaat.

Over exact één maand mag ik mij opnieuw aanmelden in het ziekenhuis voor ronde twee in het verhaal der cochleaire implantaten.

Over exact één maand onderga ik een operatie om mijn linkeroor ook te laten implanteren.

Bij de eerste operatie, drie jaar geleden, was het aanvankelijk helemaal niet de bedoeling dat er een tweede ging volgen maar in de afgelopen jaren heb ik noodgedwongen mijn hoortoestel achterwege moeten laten...

De langste periode dat ik mijn hoortoestel nog in mijn linkeroor kon dragen was één dag.

Afgelopen jaren waren voor mijn linkeroor een hel van oorontstekingen, loopoor,... telkens opnieuw moest ik mijn hoortoestel uitlaten tot mijn oor opnieuw genezen was, dit duurde vaak twee weken en wanneer ik deze dan weer kon insteken begon het gehele liedje weer van voor af aan.

Resultaat: hoortoestel werd achterwege gelaten.

Wat natuurlijk erg jammer is gezien ik nog altijd restgehoor in dit oor heb die ik op deze manier laat 'verloederen'. Ook merkte ik dat ik het geluid van mijn hoortoestel ergens wel begon te missen, deze zorgde ergens wel nog voor invulling van geluid die van mijn linkerzijde kwam..

Een andere oplossing is misschien mijn huidige proccesor in het midden van mijn hoofd plaatsen als een antenne zodat deze alle geluid mooi in het midden kan opvangen maar vrees dat dit geen zicht zal zijn 😂

Zie je mij al gaan ;-)??

Ook dit verhaal hoop ik bij te houden zoals het eerste... Voornamelijk mijn belevenis weer delen samen met en voor anderen..
Want eerlijk gezegd, net zoals bij de eerste heb ik geen flauw idee wat ik van resultaat bij de tweede mag verwachten.

Wish me luck peeps!
Tot de volgende!
Liefs,
Kari

Piep brrrr tzzzzz pfwieeeee

Kari jong ... wat een titel ?!?
Enig idee waarover ik in godsnaam, na bijna een jaar offline op de blog te zijn, wil bloggen?

Wel laat mij je voorstellen aan mijn 'allerbeste' vriend: Tinnitus.

Tinnitus of fantoomgeluid, ook wel eens oorsuizen genoemd, is het waarnemen van een voortdurend geluid zonder dat er een geluidsbron in de omgeving aanwezig is.

De oorzaak? Gehoorschade door harde geluiden, trauma aan het hoofd/nek, chronisch middenoorontsteking, operatie aan het oor, ....

Hoe uit het zich? Het verschilt van persoon tot persoon .. de ene hoort onophoudelijke piepjes, de ander tuutjes, brommen, sissen, fluitjes, ... De ene heeft het in één oor, de andere in allebei.

Het grootste ding dat ik je hierover kan vertellen is dat het verschrikkelijk irritant is! Al zo lang ik mijn gehoorverlies heb, heb ik ook last van Tinnitus.
Tinnitus uit zich bij mij in constante piep- en/of fluittonen. 

Weet je nog die gehoortest die je zelf ooit ook al eens hebt moeten ondergaan? Ja ja , je weet wel, geluidjes in een hoofdtelefoon en dan moet je gelijk een halvegare je hand opsteken van zodra je een geluidje hoort. Wel die geluidjes, uitgetrokken tot één lange piep/tuut/fluit is hoe de Tinnitus in mijn oor klinkt.

Er zijn veel meer mensen die er last van hebben dan je zelf zou denken ;-)!

Naar mijn weten is er geen écht specifieke behandeling voor, ook al zijn er volgens dokter Google wel een aantal mogelijkheden.
Soit, sedert ik mijn implant heb op mijn rechteroor heb ik totaal geen last meer van Tinnitus terwijl deze wel vrolijk er verder op los fluit/piept in mijn (hoorapparaat) linker oor.

Het is zowat een vervelende vriend waar ik gaandeweg ben mee gaan leren leven. Zo goed dat ik hem zelf opzettelijk kan onderdrukken of negeren. Wat 'n leuke vriendschap, vind je niet ;-) ?

Maar ik zit het hele verhaal nu eigenlijk wel een beetje uit te rekken ... Waarover ik eigenlijk specifiek wou schrijven .. 
Elke ochtend neem ik de trein naar het werk, telkens in een bomvolle trein vol schoolgaande jeugd.
(Klinkt eigenlijk wel alsof ik een oude bomma ben 😂😂😂)

Elke ochtend zijn er verschillende jongeren die mij passeren waarvan ik de muziek van 3 meter verder kan horen spelen.. Dan zitten ze 5 stoelen voor mij en kan ik naar hartelust meezingen met hun muziek of effe hacken op de beats van hun hardcore of techno waardoor je hun hoofdtelefoon of oortjes nog net niet op en neer ziet blazen.

Soms heb ik goesting om te vragen of het maar zo weinig is .. de liefde die ze hebben voor het kunnen horen van muziek?
Ik denk dat dat er ontzettend veel mensen niet bij stilstaan hoe zwaar de impact is muziek zo dicht op je oren te plaatsen en de beats doorheen je hoofd te laten knallen.

Effe 'n weetje: "Volgens een Britse studie luistert 39% van de 18- tot 24-jarigen minstens één uur per dag naar muziek bij een geluidssterkte tot 105 decibel. Dit betekent dat ze hun oren blootstellen aan een geluidsniveau dat ze ten hoogste slechts 25 minuten per week zouden mogen ondergaan. Door deze permanente overbelasting lopen ze het gevaar om binnen vijf jaar doof te worden"

Toch best wel een schrikwekkend weetje, niet ?

Vaak al (horende) mensen horen klagen: "hoh zeg, 'k ga zo graag naar optredens maar de laatste maanden heb ik daags nadien, tot een lange tijd nadien zo'n enorme last van suizen in mijn oor". Blijkt dat ze gezellig zonder oordoppen voor de versterkers gaan staan bij fuiven of optredens.
Dan denk ik stiekem: "jah zeg, kies je het niet zelf?"


Het stoort mij soms dat net die mensen met enige nonchalance die weetjes/informatie gewoonweg over zich laten glijden.. Het dragen van oordoppen, het verlagen van je muziek volume, de juiste oortjes/hoofdtelefoon zijn een heleboel simpele dingen die kunnen bijdragen aan het niet verliezen van je gehoor of het opgescheept geraken met mijn allerbeste vriend, Tinnitus.

Aan die mensen zou ik dus ook heel erg graag meegeven: hou van je oren en het feit dat je kan horen voor het te laat is ;-)!

Liefs,
Kari

Onder de scanner ...

Vandaag had ik een afspraak in het ziekenhuis voor een NMR-scan. Sukkel al enige tijd met pijn in de heup na inspanning en heb vaak last van slapende benen..  Voor het eerste ben ik al verschillende malen bij de fysische geneeskunde langs geweest waar ze ook een NMR-scan wilden laten maken maar het ziekenhuis daar weigerde.

De huisarts besloot echter om het in het Heilig Hart eens te proberen daar mijn NKO-arts daar ook gevestigd is. Dus zo gezegd zijnde: met goedkeuring van de dokter richting de scan vandaag.

(Je moet wel weten, dat we als CI-gebruiker normaal gezien niet veel scanners meer mogen ontmoeten door het magneetje die in het koppie gevestigd zit..)

Na vandaag een goed groot drie kwartier te wachten in de wachtzaal was het mijn beurt. Zoals de NKO-arts had voorgeschreven: nepmagneet met kapje van Advanced Bionics ertegen, een drukverband en de sterkte van de machine verminderd naar 1,5 Tesla.. 

Ik braafjes op de band gaan liggen waarna de verpleegster me voorzichtig richting de scanner liet schuiven... Mijn hoofd zat nog maar 10 cm erin of ik kreeg al een enorm pijnlijke steek in mijn hoofd op de plaats waar mijn magneet aan de binnenzijde zit. 

Het gevoel dat ik kreeg was precies alsof je twee magneetjes in je handen hebt en deze tegen elkaar wil laten klikken, je de hevige kracht tussen de beide magneetjes voelt maar dat het dan gepaard met een pijnscheut erbij.

De verpleegster vroeg me of ik het anders niet wilde proberen met mijn voeten eerst, misschien dat mijn hoofd dan niet geheel in de machine hoefde.. Maar voor mij had het helemaal geen zin meer, de tranen sprongen van het verschot al in de ogen en ik had sowieso al een 'ongemakkelijk' gevoel bij het feit dat ik onder de 'meest' riskantste scanner voor mensen met een CI moest.

De verpleegster nam dan ook liever geen verder risico meer en begreep dat ik liever ging afhaken.

Natuurlijk voelde ik mij dan nog eens superschuldig voor het verspillen van hun tijd en het verspillen van eens kans tot een afspraak voor een andere patiënt...

Het deed me achteraf wel nadenken over het feit dat als ik ooit een zwaar ongeval krijg, dat dit misschien wel een probleem zou kunnen vormen. Een NMR-scan laat namelijk veel meer zien dan een CT-scan, een echografie of een RX-foto.

Misschien toch de volgende keer dat ik de NKO-arts zie, er eens over spreken hoe dit eventueel in de toekomst zou kunnen verlopen zonder nog een aanvaring zoals vandaag te krijgen..

Hiep Hiep Hoeraaaaaa!

Lang zal ze leven, lang zal ze leven, lang zal ze leven in de gloria

In de gloooooo-riiiii-a, in de gloooooo-riiiii-aaaaaa!

Hiepperdepiep, hoeraaaaaa!

Afgelopen weekend was het exact één jaar geleden dat voor het eerst mijn implant werd aangeschakeld. Vanaf dan vertrok de rollercoaster omhoog voor de spannende rit. 

En de rit ging ondersteboven, op en neer, heen en weer en kwam mooi tot een 'einde'.

Nu ja... een einde... mijn rit met mijn implant is nog altijd niet voorbij want elke dag is nog steeds leren en revalideren. Maar ik blik terug op een fantastisch jaar.

Zoals Piet Huysentruyt zou zeggen: 'wat hebben we geleerd vandaag?!' 

(echt in je hoofd laten zeggen met het West-Vlaams accent ;-) )

• Mijn hersenen zijn verdomd slimme dingen! (op het vlak van de revalidatie toch, hihi)
• Telefoneren (ik blijf het een raar fenomeen vinden dat telefoneren)
• Begrijpen/verstaan/horen wat iemand zegt zonder te kijken (en soms doen alsof je het niet hoort, hihi)
• Onbekende personen al iets meer durven aanspreken
• Kennismaken met een waaier aan mogelijkheden om je gehoor aan situaties aan te passen

Wat hebben we niet geleerd?

• Stoppen met liplezen (ik zie sommige mensen toch zo graag sensueel bezig haha)
• Horen zoals een normaal horend persoon

Dat laatste wil ik toch nog even verduidelijken naar sommige mensen toe die nu om de zoveel tijd kraaien 'ja maar 't is nu toch niet meer erg hé want ze hoort toch alles nu!'

Mijn implant en hersenen zijn twee slimme dingen maar niet zo slim dat ze helemaal kunnen herstellen wat kapot is ;-).

Ja, ik hoor nu veel meer en veel beter maar niet zoals het vroeger was maar hier ben ik niet meer rouwig om.

Ik hoor op een andere manier maar ik ben alle middelen en personen, oh zo, dankbaar dat ik zo nog iets heb in plaats van niets!

Graag wil ik jullie er ook op attent maken dat het jammer genoeg niet altijd even goed gaat in het ganse CI-verhaal.  Ik verwijs jullie graag door naar de blog van een collega-blogger... Een blog waardoor ik heb beseft dat ik in mijn twee pollekes mag wrijven dat het bij mij zo vlekkeloos is verlopen. Voel je vrij eens een kijkje te nemen op het bericht 'Misverstanden' (klikken op de titel) van Rikie Boevink.

Betekent dit het einde van mijn blog? Nee, helemaal niet.

Mijn verhaal is nog lang niet op zijn einde gelopen, zo nu en dan zal ik nog altijd mijn belevenis van met mijn CI'tje hierop willen posten.

En dan zal ik hopen dat jullie nog altijd mijn hersen- en vingerkronkels willen lezen ;-)!

Allez, neem een stukje brownie en geniet mee van mijn fantastisch oor-jaar.

Liefs,

Kari