D-day!

D-day tomorrow!

Morgen is het zo ver, om 10u mag ik mij aanmelden bij de dienst 'opname'... 

No sh*t, Sherlock maar deze keer ben ik precies toch wel nerveuzer dan bij de eerste keer, drie jaar geleden..

Ik zie zooooooo tegen het gehele verdovingsproces op maar jammer genoeg hoort dit erbij. Het enige wat ik hoop is dat de tijd zo snel voorbij vliegt dat het onmiddellijk al weer woensdag is en ik weer in mijn eigen bed zal liggen.

Morgen zal ik, na het ontwaken, waarschijnlijk nog niet in staat zijn om iets van mij te laten horen maar diegene die willen weten of ik nog leef of niet kunnen zich wenden tot mijn wederhelft 😂 of hun nagels afbijten tot wanneer ik weer capabel ben om een blog- en/of facebookberichtje te schrijven.

I've been through this before so I can do this again, I guess ;-).

Diegene die opnieuw samen met mij zenuwachtig zijn, duimen en denken aan mij: thanks guys, big love for you!! 💖

Zij die van het witte spul gaan 'genieten' en gaan slapen alsof hun leven er vanaf hangt, groeten u!

Liefs,

Kari

Keep calm.. One month to go..

"One month until surgery"

Ja ja, je leest het goed.. Neen, er is helemaals niets mis met mijn huidig implantaat.

Over exact één maand mag ik mij opnieuw aanmelden in het ziekenhuis voor ronde twee in het verhaal der cochleaire implantaten.

Over exact één maand onderga ik een operatie om mijn linkeroor ook te laten implanteren.

Bij de eerste operatie, drie jaar geleden, was het aanvankelijk helemaal niet de bedoeling dat er een tweede ging volgen maar in de afgelopen jaren heb ik noodgedwongen mijn hoortoestel achterwege moeten laten...

De langste periode dat ik mijn hoortoestel nog in mijn linkeroor kon dragen was één dag.

Afgelopen jaren waren voor mijn linkeroor een hel van oorontstekingen, loopoor,... telkens opnieuw moest ik mijn hoortoestel uitlaten tot mijn oor opnieuw genezen was, dit duurde vaak twee weken en wanneer ik deze dan weer kon insteken begon het gehele liedje weer van voor af aan.

Resultaat: hoortoestel werd achterwege gelaten.

Wat natuurlijk erg jammer is gezien ik nog altijd restgehoor in dit oor heb die ik op deze manier laat 'verloederen'. Ook merkte ik dat ik het geluid van mijn hoortoestel ergens wel begon te missen, deze zorgde ergens wel nog voor invulling van geluid die van mijn linkerzijde kwam..

Een andere oplossing is misschien mijn huidige proccesor in het midden van mijn hoofd plaatsen als een antenne zodat deze alle geluid mooi in het midden kan opvangen maar vrees dat dit geen zicht zal zijn 😂

Zie je mij al gaan ;-)??

Ook dit verhaal hoop ik bij te houden zoals het eerste... Voornamelijk mijn belevenis weer delen samen met en voor anderen..
Want eerlijk gezegd, net zoals bij de eerste heb ik geen flauw idee wat ik van resultaat bij de tweede mag verwachten.

Wish me luck peeps!
Tot de volgende!
Liefs,
Kari

Piep brrrr tzzzzz pfwieeeee

Kari jong ... wat een titel ?!?
Enig idee waarover ik in godsnaam, na bijna een jaar offline op de blog te zijn, wil bloggen?

Wel laat mij je voorstellen aan mijn 'allerbeste' vriend: Tinnitus.

Tinnitus of fantoomgeluid, ook wel eens oorsuizen genoemd, is het waarnemen van een voortdurend geluid zonder dat er een geluidsbron in de omgeving aanwezig is.

De oorzaak? Gehoorschade door harde geluiden, trauma aan het hoofd/nek, chronisch middenoorontsteking, operatie aan het oor, ....

Hoe uit het zich? Het verschilt van persoon tot persoon .. de ene hoort onophoudelijke piepjes, de ander tuutjes, brommen, sissen, fluitjes, ... De ene heeft het in één oor, de andere in allebei.

Het grootste ding dat ik je hierover kan vertellen is dat het verschrikkelijk irritant is! Al zo lang ik mijn gehoorverlies heb, heb ik ook last van Tinnitus.
Tinnitus uit zich bij mij in constante piep- en/of fluittonen. 

Weet je nog die gehoortest die je zelf ooit ook al eens hebt moeten ondergaan? Ja ja , je weet wel, geluidjes in een hoofdtelefoon en dan moet je gelijk een halvegare je hand opsteken van zodra je een geluidje hoort. Wel die geluidjes, uitgetrokken tot één lange piep/tuut/fluit is hoe de Tinnitus in mijn oor klinkt.

Er zijn veel meer mensen die er last van hebben dan je zelf zou denken ;-)!

Naar mijn weten is er geen écht specifieke behandeling voor, ook al zijn er volgens dokter Google wel een aantal mogelijkheden.
Soit, sedert ik mijn implant heb op mijn rechteroor heb ik totaal geen last meer van Tinnitus terwijl deze wel vrolijk er verder op los fluit/piept in mijn (hoorapparaat) linker oor.

Het is zowat een vervelende vriend waar ik gaandeweg ben mee gaan leren leven. Zo goed dat ik hem zelf opzettelijk kan onderdrukken of negeren. Wat 'n leuke vriendschap, vind je niet ;-) ?

Maar ik zit het hele verhaal nu eigenlijk wel een beetje uit te rekken ... Waarover ik eigenlijk specifiek wou schrijven .. 
Elke ochtend neem ik de trein naar het werk, telkens in een bomvolle trein vol schoolgaande jeugd.
(Klinkt eigenlijk wel alsof ik een oude bomma ben 😂😂😂)

Elke ochtend zijn er verschillende jongeren die mij passeren waarvan ik de muziek van 3 meter verder kan horen spelen.. Dan zitten ze 5 stoelen voor mij en kan ik naar hartelust meezingen met hun muziek of effe hacken op de beats van hun hardcore of techno waardoor je hun hoofdtelefoon of oortjes nog net niet op en neer ziet blazen.

Soms heb ik goesting om te vragen of het maar zo weinig is .. de liefde die ze hebben voor het kunnen horen van muziek?
Ik denk dat dat er ontzettend veel mensen niet bij stilstaan hoe zwaar de impact is muziek zo dicht op je oren te plaatsen en de beats doorheen je hoofd te laten knallen.

Effe 'n weetje: "Volgens een Britse studie luistert 39% van de 18- tot 24-jarigen minstens één uur per dag naar muziek bij een geluidssterkte tot 105 decibel. Dit betekent dat ze hun oren blootstellen aan een geluidsniveau dat ze ten hoogste slechts 25 minuten per week zouden mogen ondergaan. Door deze permanente overbelasting lopen ze het gevaar om binnen vijf jaar doof te worden"

Toch best wel een schrikwekkend weetje, niet ?

Vaak al (horende) mensen horen klagen: "hoh zeg, 'k ga zo graag naar optredens maar de laatste maanden heb ik daags nadien, tot een lange tijd nadien zo'n enorme last van suizen in mijn oor". Blijkt dat ze gezellig zonder oordoppen voor de versterkers gaan staan bij fuiven of optredens.
Dan denk ik stiekem: "jah zeg, kies je het niet zelf?"


Het stoort mij soms dat net die mensen met enige nonchalance die weetjes/informatie gewoonweg over zich laten glijden.. Het dragen van oordoppen, het verlagen van je muziek volume, de juiste oortjes/hoofdtelefoon zijn een heleboel simpele dingen die kunnen bijdragen aan het niet verliezen van je gehoor of het opgescheept geraken met mijn allerbeste vriend, Tinnitus.

Aan die mensen zou ik dus ook heel erg graag meegeven: hou van je oren en het feit dat je kan horen voor het te laat is ;-)!

Liefs,
Kari

Onder de scanner ...

Vandaag had ik een afspraak in het ziekenhuis voor een NMR-scan. Sukkel al enige tijd met pijn in de heup na inspanning en heb vaak last van slapende benen..  Voor het eerste ben ik al verschillende malen bij de fysische geneeskunde langs geweest waar ze ook een NMR-scan wilden laten maken maar het ziekenhuis daar weigerde.

De huisarts besloot echter om het in het Heilig Hart eens te proberen daar mijn NKO-arts daar ook gevestigd is. Dus zo gezegd zijnde: met goedkeuring van de dokter richting de scan vandaag.

(Je moet wel weten, dat we als CI-gebruiker normaal gezien niet veel scanners meer mogen ontmoeten door het magneetje die in het koppie gevestigd zit..)

Na vandaag een goed groot drie kwartier te wachten in de wachtzaal was het mijn beurt. Zoals de NKO-arts had voorgeschreven: nepmagneet met kapje van Advanced Bionics ertegen, een drukverband en de sterkte van de machine verminderd naar 1,5 Tesla.. 

Ik braafjes op de band gaan liggen waarna de verpleegster me voorzichtig richting de scanner liet schuiven... Mijn hoofd zat nog maar 10 cm erin of ik kreeg al een enorm pijnlijke steek in mijn hoofd op de plaats waar mijn magneet aan de binnenzijde zit. 

Het gevoel dat ik kreeg was precies alsof je twee magneetjes in je handen hebt en deze tegen elkaar wil laten klikken, je de hevige kracht tussen de beide magneetjes voelt maar dat het dan gepaard met een pijnscheut erbij.

De verpleegster vroeg me of ik het anders niet wilde proberen met mijn voeten eerst, misschien dat mijn hoofd dan niet geheel in de machine hoefde.. Maar voor mij had het helemaal geen zin meer, de tranen sprongen van het verschot al in de ogen en ik had sowieso al een 'ongemakkelijk' gevoel bij het feit dat ik onder de 'meest' riskantste scanner voor mensen met een CI moest.

De verpleegster nam dan ook liever geen verder risico meer en begreep dat ik liever ging afhaken.

Natuurlijk voelde ik mij dan nog eens superschuldig voor het verspillen van hun tijd en het verspillen van eens kans tot een afspraak voor een andere patiënt...

Het deed me achteraf wel nadenken over het feit dat als ik ooit een zwaar ongeval krijg, dat dit misschien wel een probleem zou kunnen vormen. Een NMR-scan laat namelijk veel meer zien dan een CT-scan, een echografie of een RX-foto.

Misschien toch de volgende keer dat ik de NKO-arts zie, er eens over spreken hoe dit eventueel in de toekomst zou kunnen verlopen zonder nog een aanvaring zoals vandaag te krijgen..

Hiep Hiep Hoeraaaaaa!

Lang zal ze leven, lang zal ze leven, lang zal ze leven in de gloria

In de gloooooo-riiiii-a, in de gloooooo-riiiii-aaaaaa!

Hiepperdepiep, hoeraaaaaa!

Afgelopen weekend was het exact één jaar geleden dat voor het eerst mijn implant werd aangeschakeld. Vanaf dan vertrok de rollercoaster omhoog voor de spannende rit. 

En de rit ging ondersteboven, op en neer, heen en weer en kwam mooi tot een 'einde'.

Nu ja... een einde... mijn rit met mijn implant is nog altijd niet voorbij want elke dag is nog steeds leren en revalideren. Maar ik blik terug op een fantastisch jaar.

Zoals Piet Huysentruyt zou zeggen: 'wat hebben we geleerd vandaag?!' 

(echt in je hoofd laten zeggen met het West-Vlaams accent ;-) )

• Mijn hersenen zijn verdomd slimme dingen! (op het vlak van de revalidatie toch, hihi)
• Telefoneren (ik blijf het een raar fenomeen vinden dat telefoneren)
• Begrijpen/verstaan/horen wat iemand zegt zonder te kijken (en soms doen alsof je het niet hoort, hihi)
• Onbekende personen al iets meer durven aanspreken
• Kennismaken met een waaier aan mogelijkheden om je gehoor aan situaties aan te passen

Wat hebben we niet geleerd?

• Stoppen met liplezen (ik zie sommige mensen toch zo graag sensueel bezig haha)
• Horen zoals een normaal horend persoon

Dat laatste wil ik toch nog even verduidelijken naar sommige mensen toe die nu om de zoveel tijd kraaien 'ja maar 't is nu toch niet meer erg hé want ze hoort toch alles nu!'

Mijn implant en hersenen zijn twee slimme dingen maar niet zo slim dat ze helemaal kunnen herstellen wat kapot is ;-).

Ja, ik hoor nu veel meer en veel beter maar niet zoals het vroeger was maar hier ben ik niet meer rouwig om.

Ik hoor op een andere manier maar ik ben alle middelen en personen, oh zo, dankbaar dat ik zo nog iets heb in plaats van niets!

Graag wil ik jullie er ook op attent maken dat het jammer genoeg niet altijd even goed gaat in het ganse CI-verhaal.  Ik verwijs jullie graag door naar de blog van een collega-blogger... Een blog waardoor ik heb beseft dat ik in mijn twee pollekes mag wrijven dat het bij mij zo vlekkeloos is verlopen. Voel je vrij eens een kijkje te nemen op het bericht 'Misverstanden' (klikken op de titel) van Rikie Boevink.

Betekent dit het einde van mijn blog? Nee, helemaal niet.

Mijn verhaal is nog lang niet op zijn einde gelopen, zo nu en dan zal ik nog altijd mijn belevenis van met mijn CI'tje hierop willen posten.

En dan zal ik hopen dat jullie nog altijd mijn hersen- en vingerkronkels willen lezen ;-)!

Allez, neem een stukje brownie en geniet mee van mijn fantastisch oor-jaar.

Liefs,

Kari

Goooooooooooooooooood news!

Enerzijds trots en anderzijds 'n wat sip gevoel...
Met gemengde gevoelens naar Stappie vertrokken vandaag..

Na zo'n negental maanden intensief trainen, mag ik jullie met héél erg veel trots en fierheid medelen dat ik vandaag mijn allerlaatste revalidatiesessie achter de rug heb!

Wat ben ik oprecht blij dat ik tijdens deze negen maanden L. , M. & K. heb mogen ontmoetten. Drie fantastische vrolijke dames die me door een pad van belevenis, frustratie, verwondering, geluk en dankbaarheid hebben geloodst.
Wanneer het lastig was me een (figuurlijke) schop onder m'n kont hebben verkocht, talloze momenten van slappe lach samen L.
Super jammer dat ik deze donderdag namiddagen en zaterdag ochtenden niet meer kan verder zetten maar wanneer ik op visite in Oostende ben passeer ik zeker nog in Stappie!

In alle dankbaarheid heb ik ze vandaag dan ook in de chocolaatjes gezet samen met 'n kaartje, die geen kaartje van 'mij' zou zijn moest er geen quote op hebben gestaan ;-):

Ontzettend trots ben ik op mezelf. Stiekem voel ik me ook 'n beetje onoverwinnelijk want een aantal jaar geleden had ik nooit gedacht bepaalde dingen nog te kunnen en mogen horen zoals ik ze vandaag beleef. Betekent dit dat dit het einde is? Nee, elke dag leer ik nog bij en elke dag probeer ik het onderste uit de kan te halen en te genieten van het feit dat ik op een andere manier nog mag en kan horen.

In het volgend liedje zitten er zeker een aantal stukken tekst die ik erg van toepassing vind op de weg die ik heb afgelegd:

" Cause it's being weak, but strong in the truth I found

I have courage now, gonna shout it out "

" Now I am invincible

No, I ain't a scared little girl no more

Yeah, I am invincible

What was I running for

I was hiding from the world

I was so afraid, I felt so unsure

Now I am invincible

Another perfect storm "

Om af te sluiten... Advies die ik aan eenieder over eender welke beslissing zou willen geven, neem het ten harte want life is too short to be anything but happy!

Stress + vermoeidheid = overgevoelig oor

Ik heb het de laatste tijd, voornamelijk, over de positieve punten van mijn implant gehad... Jammer genoeg is het niet altijd rozengeur en maneschijn

De laatste tijd verkeer ik in een vrij stressvolle periode: veranderingen op privé vlak, serieuze lastige dagen op het werk met dank aan de besparingen die de minister van Volksgezondheid heeft doorgevoerd op vlak van medicatie in rustoorden. Daardoor slaap ik ook al eens niet goed en wat gebeurt er dan? 

Yep, dan wordt een mens 'moody'... 

Nee, geen PMS beste heren maar 'moody', het soort 'moody' waarvan jullie ook last van kunnen ondervinden en niet uitsluitend voor vrouwen bedoeld is :-P

'n Beetje zo dus:

De stress en de vermoeidheid zorgen ervoor dat men dus moody of prikkelbaarder wordt. Het meest irritante aan het prikkelbaar worden bij mij is het feit dat ik plotseling alles, maar dan ook echt ALLES, tweehonderdvierenvijftig miljoen keer luider waarneem met mijn oren.

Zo begon de dag vandaag zoals gewoonlijk op het werk met het fractioneren (= verdelen) van medicatie voor afdeling X van rusthuis X. 

Mijn collega ondervond dat een lader niet goed dicht ging en besloot om zo'n 10 keer na elkaar de lader open en dicht te doen, terwijl kwam mijn baas langs en zat die het papier en karton van de ene doos in de andere te steken, terwijl kwam ook mijn andere collega langs om haar lege kartonnen dozen op de hoop andere dozen te gooien EN bovendien moest ik nog aflezen van mijn scherm wanneer ik welke pil om hoe laat moest steken.

Klinkt banaal maar alles kwam als elk een apart onderdeel keiluid binnen in mijn hoofd.. 

En toen... ontplofte mijn hoofd... 

Ik voelde de spier in mijn rechterkaak samen spannen en wist al direct hoe laat het was.. mijn gehoorzenuw kreeg té veel prikkels en mijn lichaam had nu net eens geen zin in nog meer prikkels bovenop de stress en vermoeidheid.

Dus besloot deze doodleuk om mij een fikse pijnscheut te bezorgen op de plaats waar het geïmplanteerde gedeelte zit..

Ik voelde mij precies Harry Potter wiens litteken begint te branden van zodra Voldemort (of hij-die-niet-genoemd-mag-worden) in zicht komt of voelbaar wordt. Je weet wel, deze reactie:

Goed, het nadeel aan mijzelf is dat ik vaak mijn lichaam op de grens duw voor ik weet of besef dat het genoeg is geweest. Enfin, morgen is het de laatste dag van de week en dan ga ik hopelijk een deugddoend weekend tegemoet waarin ik weer effe kan ontladen.

Met deze blog wil ik ook de mensen gewaar maken dat niet altijd alles van een leien dakje loopt en dat elk verhaal ook een negatieve kant kan hebben waar men rekening mee moet houden. MAAR dat wil niet zeggen dat je je daardoor moeten laten neerhalen of laten tegenhouden.

Goed dames en heren, het is weer genoeg geweest voor vandaag want mijn hoofd heeft geen zin meer in verdere concentratie.

Het zou niet mijn blog zijn moest ik niet afsluiten met een toepasselijke quote:

Liefs,

Kari