Mijn oor hangt in een doosje!

De zomer is in het land en daar horen warme (soms wel eens "tropische") temperaturen bij.
Mensen zoeken verkoeling met water, al dan niet in een zwembad.

Zwemmen met een groep vrienden waarbij ik moet spraak afzien, heb ik tot nu toe altijd een beetje vermeden. Zeker wanneer ik hun lipbeeld nog niet (zeer goed) gewoon was en zij mij in een zwembad nog niet gewoon waren.
Je denkt nu zeker "what the hell vreet madam allemaal uit in een zwembad dat we haar gewoon moeten zijn?"
Wel... In een zwembad krijst doorgaans iedereen door mekaar maar ik doe er graag (onbewust) een schepje bovenop, soms tot ergernis van mijn wederhelft of andere compagnie.

Maar vorige week, heb ik mij een oplossing hiervoor aangeschaft. Mag ik jullie met trots presenteren 'tromgeroffel' : De Aquacase van Advanched Bionics!

Met deze case kan ik vanaf heden zorgeloos ploeteren in gelijk welk zwembad. Deze helpt mij ook mijn implant te beschermen bij regen, zand, modder en allerhande zaken waar je toestel beter niet mee in contact komt zonder er stroomstoten van te krijgen en het ding op het cochleaire implant kerkhof te laten belanden ;-).

Eerlijk gezegd stond ik eerst niet echt te springen hiervoor en opperde ik dat ik geen toestel nodig had om te zwemmen.. Alsook stond ik ook niet echt te springen voor het kostplaatje van het geheel van de case (deze wil ik hier niet op neer typen want het is eerlijk gezegd "beschamend" hoog).
Maar ... via het ziekenhuis kreeg ik een doorgestuurde mail in mijn inbox waarbij ze reclame maakten voor de promotie van de gehele kit, als ware als een actie voor de start van de zomer, het gehele kostenplaatje zakte met zo'n (ongeveer) 300 € waardoor ik het al eens het nadenken waard vond.
Het enige nadeel dat ik tot nu toe kon bedenken was de kostprijs, de voordelen waren 'talrijker' aanwezig dan de nadelen.
Dus vorige week heb ik mij via de website van de CI-shop, de case aangeschaft. Een paar dagen later werd deze geleverd:

 

Om het geheel te kunnen gebruiken, moest ik wel een extra batterij aanschaffen om mijn toestel in het doosje te kunnen laten passen. Jammer genoeg is dit wel, vind ik persoonlijk, één van de nadelen aan de "extra's" bij Advanched Bionics. Bij de Roger Pen diende ik ook al een extra batterij aan te schaffen die niet wordt terugbetaald en als je weet dat de garantie op batterijen slechts 90 dagen telt..

De extra batterij is dus kleiner dan de batterijen die je dagdagelijks gebruikt, maar kost evenveel, en ziet er zo uit:

Wanneer je het ganse geheel in mekaar puzzelt, ben je dus eigenlijk klaar om te gaan plonsen in het zwembad MET geluid ;-)!

O ja, misschien een nuttige opmerking voor mensen die dit willen aanschaffen.. Je dient wel een extra programma in de processor te voorzien om de micro van enkel de Aquamic (in de waterdichte spoel) te laten activeren, best dus na aanschaf bij de audioloog een programma hiervoor laten voorzien!

Om eens iets anders dan anders te doen op de blog heb ik een kort filmpje gemaakt waarin te zien is hoe je alles mekaar steekt.. Eerst een fotootje van alle onderdelen op tafel:

En dan het filmpje over hoe je 't in elkaar steekt (beetje donker maar werd met 'n simpel cameraatje gedaan):

Eenmaal alles in mekaar gepuzzeld, was ik he-le-maal klaar om te gaan zwemmen. Al was het wel een funny zicht van de case aan mijn zwempak te hangen:

En toen het moment van de waarheid... Het zwembad in.. Jelle had zijn plezier erin om te zien hoeveel schrik ik had om het geheel kapot te maken... Stapje voor stapje het zwembad in, met mijn hand een kommetje maken en water over de case spetteren en Jelle maar lachen natuurlijk, tot hij zei "Schat, alstublieft, spring nu gewoon in dat water". Dus met volle moed kopje onder en het waterpret avontuur kon beginnen. 

Het enige wat ik aan het geheel nog moet verbeteren is de magneet van de spoel, er zitten er drie in maar dit is niet altijd even sterk genoeg.

In mijn spoel voor dagdagelijks gebruik zitten er trouwens een maximaal aantal magneten in. 

Om baantjes te zwemmen zijn die drie dus geen enkel probleem maar ik mag geen zotte of wilde bewegingen uitvoeren of de magneet laat los van mijn hoofd.

Na het zwembadavontuur is het wel enige voorzichtigheid geblazen om het apparaat er terug uit te halen want deze mag dus NIET nat worden. De gehele case kun je laten drogen aan de lucht of nog beter in de droogdoos die bij het startpakket van de implant werd geleverd, zo ben je zeker dat alles zeker goed gedroogd is!

De case is dus zeer zeker geslaagd en goed bevonden voor de zwembad-test!!

Nog enkele fotootjes van ons zwembadavontuur:

 

Het is wel een verademing niet meer te hoeven roepen (tieren, krijsen,...) of twintigduizend keer wablief te moeten vragen in het zwembad. 

Het zal dus ook een verademing zijn om nu samen met vrienden naar een subtropisch zwembad te gaan, waterballonnen te kunnen gooien en vooral sociaal te kunnen meepraten terwijl mijn hoofd/haar/... nat wordt.

Alsook was het een hele belevenis om het water te horen in beweging, zalig om een lang gemist geluid terug te mogen horen en ervaren!

Tot de volgende!

Liefs, 

Kari

Who's laughing now?

Als gisteren herinner ik me 't meest kwetsende voorval nog... 

Middelbare school, ik en enkele vriendinnen staan te kletsen aan de ingang terwijl we staan te wachten om binnen in de eetzaal te mogen.. Ik met mijn luide klep zeg om te lachen 'trut' tegen mijn vriendin en het meisje voor mij van een jaar hoger neemt het gevallen scheldwoord persoonlijk..

Niets aan de hand, ik en de vriendinnen komen de eetzaal uit en zetten ons op een bankje op de speelplaats wanneer er zich plots een bende van 20 man voor mij en m'n vriendinnen vormt... De boel ontploft, de één achter de ander:
"doofstom kalf, nu kan je toch wel niets meer zeggen hé??"
"hé gaat je stom lelijk apparaat ding niet hoger met mijn garagebakje"
"hier de voorgetrokken dove seut heeft plots niets meer te zeggen, stom is ze dus zeker ook wel"
"zou je beter niet naar een speciale school gaan voor mensen met een probleem zoals het jouwe?"
...

Een steek in m'n hart, een krop in m'n keel, zoveel woede en geen enkele verdedigingszin kon eruit... Enkel de tranen baanden zich een weg naar boven waarna de hele menigte hun volle plezier had na hun afgestoken vuurzee aan verwijten...

Een voorval van 10 jaar geleden en ik herinner mij het nog als gisteren. Soms als ik de persoon, die het aangestoken heeft, in kwestie zie borrelt de woede van dan nog altijd op en wil ik maar al te graag iets zeggen maar ik zwijg want het heeft geen nut.. Weet je waarom niet?

Het doofstomme kalf, die beter naar een speciale school was geweest waarvan het lelijke apparaatding niet hoger ging met het garagebakje... 

Die heeft geknokt, gevochten en geploeterd...

En vandaag werd mijn keihard op mijn tanden bijten, doorzetten en niet opgeven beloond met het feit dat ze na augustus de revalidatie zullen herbekijken want mijn resultaten zijn zo goed dat ik bijna niet meer beter kan en op bijna hoger op niveau zit waar sommige mensen met een licht gehoorverlies geraken met hun gehoortoestellen.

Keihard beloond en super trots... In de 90% behalen terwijl ik van f*cking 30 kom en alleen maar nog meer vorderingen maak... Stilaan kunnen bellen terwijl ik dit nooit voor mogelijk had gehouden... De wind horen fluiten in mijn hoofd en er nog keihard van kunnen genieten ook.. 

Bedankt aan de dames die mij toen zo neer geknokt hebben, zonder jullie was ik zo ver niet eens gekomen!

Who's laughing now??

Voor de mensen die zich herkennen in het verhaal of voor mensen die moed moeten verzamelen om wat dan ook te bereiken:

Liefs,

Kari

Roger Pen

Hi folks!

Het is al even geleden maar ik heb het ontzettend druk gehad met mijn trouw.
Alles is prima verlopen, we hebben 'n schitterende en mooie dag gehad. Een fotootje komt hier wel nog op van zodra ik ze krijg van onze fotograaf ;-)!

Mijn revalidatie loopt nog altijd goed verder, ik maak nog altijd vooruitgang en train nu op alle lastige,venijnige foutjes die er nog uit moeten...
M en N moeten nog duidelijker van elkaar onderscheiden worden, 'maakt' en 'naakt' is dus duidelijk niet hetzelfde hé :-P!

Goed, van deze keer geen revalidatie of vooruitgangsverhaaltje, neen vandaag een review over mijn FM-apparatuur. Kwestie dat deze blog ook nog eens van nut is voor mensen die iets willen aankopen hé ;-).

FM-WATTE??? 

Een FM-systeem zorgt ervoor dat je draadloos gestuurd geluiden direct kunt opnemen in je hoorapparaat of implantaat. Mijn FM-systeem heeft zo'n fancy naam meegekregen en heet de Roger Pen.
Deze ziet er zo uit:

Deze kun je voor verschillende dingen en in verschillende situaties gebruiken:

• bij vergaderingen
• bij gesprekken aan tafel
• bij voordrachten
• telefoneren
• televisie kijken
• muziek beluisteren
• ...

De Roger Pen werd ontwikkeld door de firma van Phonak, die eveneens één van de koplopers is in zo'n systemen. De pen is compatibel met zowel hoorapparaten als met CI's.

De pen wordt geleverd met een opbergzakje, een koordje om de pen aan te hangen (in het geval iemand een voordracht geeft en hoofdspreker is, hangt deze het koordje rond de nek), verschillende audio- en verbindingskabels, een korte handleiding en een oplaad-station.

De pen functioneert als zender dus vanzelfsprekend hoort er nog een ontvanger bij. 

De ontvanger (Roger 17) krijg je niet meegeleverd en is eigenlijk een apart aan te kopen onderdeel, deze ziet er zo uit:

Om de ontvanger te kunnen koppelen met de pen en mijn implant, had ik een speciale batterij nodig om de schoen erop te kunnen schuiven. Jammer genoeg, de batterijen zijn een kostelijk grapje en hebben niet zo'n overdreven lange batterijduur. (+/- 4 a 5 u)

Kostenplaatje?

• Roger pen (zender): +/- 690 €
• Roger 17 (ontvanger): +/- 750€
• Powercel 170 (batterij om de ontvanger op te schuiven): 169 €

Ik zie jullie hier al ogen trekken... Ge zijt gij zeker zot, zoveel geld!! 

Gelukkig bestaat er zoiets als het VAPH (Vlaams fonds in de volksmond), mits een indiening van een (langdurige) aanvraag komen zij voor een groot deel tegemoet in de kosten maar opgelet dit is enkel voor de pen en voor de ontvanger, de batterij dien je dus wel degelijk zelf aan te kopen!

Hoe werkt het?

In gesprekssituaties:

In telefoonsituaties:

Je koppelt de pen via bluetooth aan je smartphone. Je start een telefoongesprek en alles komt vanzelf onmiddellijk in je apparaat terecht, geen gsm tegen je oor houden of luistervinken die gesprekken kunnen afluisteren, gewoon jij, je apparaat en de pen ;-)

In muziek/televisiesituaties:

Via de bijgeleverde kabel, verbind je de pen met je audio uitgang. Net zoals bij telefoonsituaties ontvang je muziek/spraak/... onmiddellijk in je apparaat zonder dat de omgeving veel last heeft van muziek/spraak/... die uit een koptelefoon komt geschald.

Hoe ervaar je het gebruik van de pen?

In het begin heb ik veel informatie via Stappie aan de firma moeten vragen gezien er slechts een korte handleiding bij zat en bepaalde dingen toch écht wel niet duidelijk waren ook niet in de lange handleiding op het internet.

Eens al de kwaaltjes van de baan waren en ik goed mee was met het gebruik van de pen, ben ik hem graag beginnen gebruiken al moet ik mezelf er vaak aan herinneren hem niet vergeten op te laden :-P.

Zo kan ik privé bellen ipv m'n gsm op de speaker stand te zetten, muziek luisteren zonder een hoofdtelefoon te moeten opzetten en zo klank te verliezen omdat het geluid niet correct op mijn micro komt. Alsook kan ik nu naar een voordracht van één persoon luisteren zonder veel problemen te ervaren van omgevingslawaai, ....

Kortom ik ben er best wel blij mee.. Waar ik minder tevreden over ben, is de ganse paparassenhoop dat dit weer met zich brengt maar typisch België zeker ;-)?

Weer genoeg voor vandaag, voor niet CI en hoorapparaat gebruikers was dit waarschijnlijk een oersaai blogbericht :-P.

De firma dankt u voor uw aandacht, nog een prettige avond verder en tot de volgende!

I'm only going forward!

Eind februari had ik twee revalidatiesessies bij K., tijdens deze sessies besloot ze om nog een spraakverstaanbaarheidstest af te nemen om te zien hoe ver ik al geëvolueerd was. 

De resultaten waren zoals je hierboven kunt lezen wel heel gunstig ;-). 

K. zei zelf als ik al een paar maanden verder stond in mijn revalidatieproces, dat dit het moment zou geweest zijn dat ze met de groep gingen besluiten dat de revalidatie ten einde was MAAR gezien ik nog niet zo lang bezig ben en al zo'n goeie resultaten haal, willen ze toch nog proberen om zo dicht mogelijk bij 100% te komen.

Ik natuurlijk superblij en supertrots terug naar huis gegaan die dag!

En het kon niet op, in de volgende sessie besloot K. dat het tijd was om eens te proberen telefoneren. Je moet weten dat ik eigenlijk, op één keer na, nog nooit getelefoneerd heb. 

Telefoneren vind ik zelf maar een raar gegeven, zal wel een kwestie van gewoonte zijn. 

K. ging in het lokaal van L. gaan zitten en telefoneerde naar het toestel die in haar lokaal staat. 

Met een klein hartje nam ik op en zei 'hallo' waarop K. vrolijk begon te babbelen en er een heleboel zinnen volgden die ik moest nazeggen... Als je niet verwacht dat ze 'de weerwolf komt uit het woud bij onweer' zullen zeggen dat zit je toch wel effe raar te zien naar die hoorn.. 

Ja, jammer genoeg geen filmpje van mijn reactie :-P. 

Maar het lukte dus, het is wat zoeken waar ik de hoorn op mijn microfoon moest plaatsen om voldoende luid het gesprek te kunnen horen... Voorlopig bel ik nog op de luidsprekerstand en enkel maar naar mensen die ik vrij gewoon ben om te horen...

To be continued...

Vandaag had ik dan weer mijn gewoonlijke sessie bij L., ze wou graag zien of ik ondertussen nog meer vooruitgang had gemaakt in mijn audiogram en zei dat ik mocht plaatsnemen in de cabine om nog twee testen af te leggen..

De eerste test was weer de test van 'druk op de knop als je iets hoort' en de tweede test was dus woordjes die uit de box kwamen herhalen.

In januari heb ik ook zo'n test gehad en toen zagen de resultaten er als volgt uit:

Vandaag was het resultaat:

Nog even kort uitleggen zoals ik vorige keer al gedaan heb. Groen is de zone waar normaal horende mensen in vertoeven.. Je ziet vorige keer kwam ik net aan de grens van die zone en de dag van vandaag begin ik er toch al goed in te zitten...

Bedoeling is dus om nog zoveel mogelijk van die "S'en" in die zone te krijgen.. Dus ik weet wat me te wachten staat ;-)!

Maar zoals jullie kunnen zien.. I'm only going forward!!!

Nadat deze test gedaan was en een paar oefeningen verder, moest ik mijn batterij vervangen. 

Eerder deze week had ik al de indruk dat het kabeltje die mijn spoel met mijn apparaat verbind los zat en het geluid gelijk niet meer zo zuiver klonk.. Niets is minder waar, kabeltje naar de kleurpotloden, gelukkig had ik vandaag de reserve bij.

Na het vervangen klonk het geluid plots een heel stuk scherper, tedoeme, mijn testresultaten konden dus toch nog beter geweest zijn ;-).

Voor de curieuzeneuzen, dit is het kabeltje die naar de kleurpotloden is:

Zoek zelf in het plaatje waar deze hoort te zitten (hihi):

Wat staat me komende weken nog te wachten? Nog meer oefenen, nog meer telefoneren en hopelijk mijn FM-systeem uittesten maar de uitleg hierover is voor later!

Jullie hebben alweer genoeg gelezen voor vandaag hé ;-)?

En het zou mijn blog weer niet zijn moest ik niet afsluiten met een mooie quote:

Liefs,

Kari

Three months ago

Drie maanden geleden ging ik met 'n klein hartje naar het ziekenhuis om mijn operatie te laten uitvoeren. Vandaag, drie maanden later, sta ik versteld van wat ik allemaal al kan...

Nooit gedacht dat ik op zo'n rollercoaster tempo vooruitgang ging maken. 

De revalidatie gaat vlot. Lange woorden (twee-, drie- of meerlettergrepen) zijn geen probleem en versta ik goed, korte woorden (éénlettergreep) daarentegen zijn nog een gans andere boterham... M, N, P, T, K, NG, CH, ... en ik zijn geen vriendjes :-P!

Enkele voorbeeldjes van 'foutjes' die ik maak in de revalidatie. Links staat het originele woord, rechts het woord dat ik verstaan heb:

• GOM -> KOM 
• STEP -> STEK
• DEUR -> VEER
• MUS -> MIS
• ERF -> ERG
• RANG -> RAM
• ...

Volgens mijn logopedistes vrij normaal om in te missen daar ze auditief erg dicht bij elkaar liggen. Wel verdomd moeilijk om je te blijven concentreren bij zo'n oefeningen, ze moeten écht een pauze inlassen en iets anders doen anders sla ik alles door elkaar ;-).

Zeker omdat ik zelf het gevoel heb dat mijn geluid soms 'gedempt' klinkt, bij de volgende fitting hoop ik dat dit misschien wat meer weggewerkt kan worden... Teken dat mijn gehoorzenuwen en hersenen snel wennen aan het geluid, toch sjans dat die hersenen van mij toch voor iets goed zijn, hihihi.

Na mijn laatste blogberichtje heb ik toch al weer iets 'schoons' voorgehad...

Jullie weten wel nog hoe mijn CI eruit ziet, hé? Nee? Vergeten? Een opfrissertje:

Vandaag ziet hij er zo uit:

Ja, je ziet het goed. De bovenkant is lekker flashy zilver geworden (bwek!). Nu denken jullie... Allez Elias ... Wanneer ga je nu eens beginnen met te zeggen wat je ermee hebt uitgestoken... 

Op een zaterdagochtend ben ik bezig in de keuken en buk ik mij, de magneet (het ronde stuk) laat los van mijn hoofd en mijn apparaat valt op de grond. Meteen schoot ik al in paniek, de oorhanger (het doorzichtige stuk) lag los op de grond van het stuk waar het aan vast hangt.

Onmiddellijk gekeken hoe ik er het terug op kon krijgen maar onder geen voorbede wou de oorhanger nog in het apparaat blijven zitten.. 

Drie (!) mannen hebben geprobeerd de oorhanger in het apparaat te duwen maar niets lukte.. Dan maar de oorhanger met plakband vastgemaakt aan het apparaat.. Wat dus verschrikkelijk was want ik hoorde continu gekraak door de wrijving van mijn haar over het plakband.

De maandag erop Jelle onmiddellijk laten bellen naar het ziekenhuis om te vragen wat ik daarmee moest doen, gelukkig mocht ik dezelfde dag nog langs gaan.. Ik natuurlijk met het schaamrood op mijn wangen en met een klein hartje naar de kliniek want ondertussen waren we er al met vier achtergekomen dat er een stuk afgebroken was in het apparaat zelf en dat dat de reden was waarom de oorhanger er niet meer in wilde..

Eenmaal in het ziekenhuis en getoond wat het probleem was, kreeg ik te horen dat ik numero 3 ben die dit voorheeft. Blijkt dus een zwakke plek in de apparaten te zijn.. Ging dus zeker onder garantie vallen en zo ben ik ondertussen al bijna drie weken op toer met het vervangstuk.. Weer niet raar dat mij dat moest overkomen ;-)!

Alweer genoeg bij elkaar getokkeld en jullie oogjes vermoeid, ik ga afsluiten met één van de eerste (hilarische) liedjes die ik vlot kan/kon herkennen met CI:

Tot later!

Liefs,

Kari

Something personal...

Onzekerheid ...
Iets waar je elke dag mee worstelt. Iets waar je niet echt aan kan doen. Iets wat sterker is dan jezelf, al wil je het nog zo hard veranderen. Iets wat je droevig of kwaad op jezelf maakt.
Iets dat verdomd moeilijk weg te werken is...

Mijn onzekerheid komt op wanneer ik mensen niet kan verstaan, wanneer ik gezichten in mijn richting zie kijken terwijl de lippen bewegen en de zinnen afgesloten worden met een lach, wanneer ik voor de honderdmiljardste keer moet vragen 'wablief' of 'wat heeft hij/zij gezegd?' en de mensen antwoorden met 'laat maar'.

Ik zou dat gevoel zo graag willen veranderen maar het is sterker dan mezelf.

Het gevoel neemt de overhand wanneer ik bijvoorbeeld op café zit en de muziek loeiend hard staat en iemand 'nieuw' (= onbekend lipbeeld) tegen mij wil proberen praten en ik gelijk een domme gans maar 'ja' sta te knikken omdat ik er de zak van versta. In plaats van te zeggen 'ik versta je niet, ik ben doof', klap ik dicht, val ik stil en probeer ik zo snel mogelijk 'weg' te geraken of het 'gesprek' af te sluiten.
Dan denken mensen vaak dat ik hen niet moet, terwijl dat helemaal niet mijn bedoeling is...

Het hoeven zelf geen onbekenden te zijn om dat gevoel te krijgen... Zelf in een gekende vriendengroep gaat alles soms zoooo rap, dat ik opgeef om te volgen en stil val ... Vrienden zeggen dan vaak 'Kari, je bent stil', waarop mijn cliché antwoord is 'ik ben moe, da's al'.

En in de plaats van dat gevoel van mij af te schuiven, wordt ik er vaak verdrietig/kwaad van..
Vaak zeggen vrienden 'gij zijt ne sterke, dat ge blijft voort doen en blijft proberen'... maar soms wordt ik er moe van.. Soms zou ik willen dat het was zoals vroeger en dat ik 'probleemloos' iedereen zou kunnen verstaan en dat ik dat rotgevoel genaamd 'onzekerheid' van mij af zou kunnen schudden.
Al was het dat ze een pilletje uitvonden om terug te kunnen horen, dan slikte ik er 100 tegelijk ;-).

Dees is normaal iets waar ik niet vaak over spreek, laat staan over schrijf... Maar ik zit er al zo lang mee dat het eens al schrijvend moet 'verlicht' worden...

Ergens hoop ik dat het proces met mijn implant het gevoel zal kunnen verminderen of wegnemen. Dat ik terug een zekerheid en sterkheid kan vinden om ook op dat vlak van mij af te bijten...

En tot het zo ver is probeer ik al mijn positieve gedachten samen te bundelen om te blijven geloven in mezelf en mijn kunnen :-).

Iets persoonlijks, hopelijk voor jullie een beetje begrijpelijk om te lezen...
En nu afsluiten met nog een mooie quote.
Tot later schetebezen!
Liefs,
Kari

Piep en tuut voorbij

Bijna twee maanden verder...

Eerst en vooral aan iedereen: de beste wensen *smak smak smak*!

Piep en tuut zijn niet langer meer mijn dagelijkse metgezellen... Ze hebben plaatsgemaakt voor klanken, tonen, intonaties, geluiden, ....
Sommige geluiden herken ik goed, anderen pas wanneer ik zie of besef wat het is.

De revalidatie-oefeningen gaan goed, zeer goed zelfs. Maar afgelopen donderdag ging het toch niet zo vlot meer toen er Zuid-Afrikaans werd boven gehaald in de oefeningen...
Zuid-Afrikaans lijkt (erg) goed op het Nederlands en daarom besloot L. een oefening te doen waarbij ze eerst het Zuid-Afrikaanse woord zei en vervolgens het Nederlandse woord...
Het werd al rap duidelijk dat ze beter eerst het Nederlandse woord zei en dan het Zuid-Afrikaanse.
Om jullie te amuseren, krijgen jullie ook enkele hilarische woorden/vergelijkingen te zien:

Metro = moltrein, lekke band = papwiel, bruidsmeisje = strooimeisje, logeerkamer = vrijkamer, cafetaria = peuzelkroeg.
Je kunt je dus al voorstellen dat de oefeningen niet zooooooo evident waren als je nog niet alle klinkers goed kan waarnemen. 

Twee weken geleden wou L. ook testen in de cabine hoe ver ik al stond met mijn CI. Ze deed een test met woorden die ik moest nazeggen. Een stem op cd klinkt anders dan een echte stem dus de oefening was al wat moeilijker, bovendien werd het volume telkens stiller en stiller gezet.
Het herhalen van de woorden ging vrij vlot op een paar natuurlijke vergissingen na (vb.: bij fietspomp dacht ik dat het fietsband was). Na braafjes alle woorden te (proberen) herhalen mocht ik uit de cabine komen voor het resultaat en deze was verrassend goed:

Zal een beetje uitleg bij de afbeelding geven voor de mensen die nu al met opgetrokken wenkbrauwen zitten te kijken en denken van 'Elias .... wat in godsnaam schotelde gij ons nu weer voor?!?'

Links kun je het aantal dB zien. Hoe meer naar onder, hoe meer gehoorverlies je hebt.

De groene zone is de zone waar 'normaal' horende personen in vertoeven. Tussen 0 à 20 dB nemen zij klanken waar. Vanaf je eronder zit begint men van slechthorendheid te spreken.

Ikzelf kom van 95 à 110 dB, mooi onderaan hé ;-)?!
Waar je de verschillende S'en ziet staan, daar zit ik nu met mijn gehoor (met CI). Met de beste klanken begin ik al mooi de zone te naderen waar 'normaal' horende personen in zitten, een paar klanken vallen nog wat lager maar dit is uiterst normaal. Die klanken omvatten dan voor mij bijvoorbeeld de 'o', 'oo' en de 'oe', deze kan ik minder makkelijk waarnemen dan andere klanken.

L. was ook erg enthousiast over de resultaten, ze zei dat er niet veel patiënten zijn die op zo'n korte termijn zo'n niveau halen.
Ook P. beaamde dit bij de fitting van afgelopen vrijdag.
Hij heeft de huidige 5 programma's vervangen door 5 andere, met deze zal ik nu zelf moeten beslissen waar mijn 'absolute' grens van verdraagzaamheid is en de rest zal moeten bekomen worden door de oefeningen in de revalidatie.

Nu moet dat laaiende enthousiasme van mijn omgeving mijzelf nog bereiken. Op één of andere manier heb ik toch schrik voor een eventuele terugslag... En op één of andere manier verlang ik soms toch nòg beter.. Maar zal mijn leergierigheid en zin voor vooruitgang een beetje moeten temperen en alles zijn beloop laten doen zeker?

Goed ... genoeg voor vandaag. Ik sluit af met een quote en hoop de volgende keer ook weer jullie aandacht te hebben bij het volgende blogberichtje.

Liefs,
Kari